راهنمای انتخاب سرور امن برای شبکه، انتخاب سرور مناسب

امنیت گزارش‌ها فقط به نصب آنتی‌ویروس، فایروال و نرم‌افزارهای امنیتی محدود نمی‌شود. بخش مهمی از امنیت، پایداری و سرعت یک شبکه به زیرساخت سخت‌افزاری آن وابسته است. اگر سرور متناسب با نیاز سازمان انتخاب نشده باشد، حتی بهترین نرم‌افزارها نیز نمی‌توانند از بروز اختلال، نزول سرعت، ازدست‌رفتن اطلاعات یا توقف سرویس‌ها جلوگیری کنند.

سرور مرکز پردازش و نگهداری گزارش‌ها یک مجموعه است. پایگاه داده، نرم‌افزار حسابداری، فایل‌های سازمانی، ماشین‌های مجازی، سامانه‌های نظارتی و سرویس‌های تحت وب ممکن است همگی روی یک یا چند سرور اجرا شوند. به همین دلیل، انتخاب سرور باید طبق حجم کاری، تعداد کاربران، حساسیت داده‌ها، توانایی توسعه و بودجه انجام شود.

مجموعه‌هایی مانند ماهان شبکه ایرانیان با مرور نوع فعالیت، تعداد کاربران و نرم‌افزارهای مورد استفاده، می‌توانند کانفیگ مناسب‌تری برای هر سازمان پیشنهاد دهند. این محور کمک می‌کند هزینه سفارش تجهیزات فقط صرف قطعاتی شود که واقعاً برای اجرای پروژه لازم هستند.

در بسیاری از سازمان‌ها تمرکز اصلی روی امنیت نرم‌افزاری است؛ در حالی که خرابی یک هارد، بیشتر شدن دمای پردازنده، از کار افتادن پاور یا کمبود حافظه می‌تواند یک سرویس حیاتی را مفصلاً متوقف کند.

زیرساخت سخت‌افزاری مناسب باید بتواند سه اصل مهم را تأمین کند:

برای مثال، اگر داده‌ها یک شرکت فقط روی یک هارد ذخیره شده باشد، خرابی همان درایو ممکن است باعث ازدست‌رفتن بخش بزرگی از داده‌ها شود. علاوه بر این اگر سرور تنها یک پاور داشته باشد، خرابی منبع تغذیه می‌تواند تمام سرویس‌های سازمان را از دسترس خارج کند.

سرورهای سازمانی برای افت چنین خطراتی از قابلیت‌هایی مانند RAID، پاور افزونه، فن‌های Hot-Plug، حافظه ECC، مدیریت از راه دور و ثبت خطاهای سخت‌افزاری استفاده می‌کنند.

گاهی تصور می‌شود یک کامپیوتر دسکتاپ با پردازنده قوی و حافظه زیاد می‌تواند جایگزین سرور شود. این راهکار ممکن است برای یک فعالیت محدود و موقت جواب بدهد، اما برای سرویس‌دهی دائمی انتخاب مطمئنی نیست.

کامپیوترهای شخصی معمولاً برای چند ساعت استفاده روزانه طراحی می‌شوند؛ اما سرور باید بتواند به‌صورت شبانه‌روزی و تحت فشار کاری مداوم فعالیت کند. مهم‌ترین تفاوت‌های سرور با کامپیوتر معمولی عبارت‌اند از:

کامپیوتر قدرتمند ممکن است در یک آزمون کوتاه نحوه عملکرد خوبی داشته باشد، اما پایداری، قابلیت مدیریت و افزونگی موردنیاز یک زیرساخت سازمانی را ارائه نمی‌دهد.

انتخاب پردازنده فقط طبق تعداد هسته‌ها تصمیم درستی نیست. نوع نرم‌افزار مشخص می‌کند که فرکانس، تعداد هسته، میزان کش یا تعداد کانال‌های حافظه تا چه اندازه اهمیت دارد.

نرم‌افزارهای حسابداری و برخی پایگاه‌های داده ممکن است از فرکانس بالاتر سود بیشتری ببرند. در مقابل، مجازی‌سازی، پردازش‌های موازی و میزبانی تعداد زیادی سرویس معمولاً به هسته‌های بیشتر نیاز دارند.

هنگام انتخاب CPU باید موارد زیر ارزیابی شود:

خریداری قوی‌ترین پردازنده همیشه بهترین تصمیم نیست. هدف باید رسیدن به تعادل میان توان پردازشی، مصرف برق، هزینه لایسنس و قابلیت ارتقا باشد.

کمبود رم یکی از دلایل اصلی نزول سرعت سرور است. وقتی حافظه کافی وجود نداشته باشد، سیستم‌عامل بخشی از شرحات را روی فضای ذخیره‌سازی جابه‌جا می‌کند. حتی در صورت استفاده از SSD، این فرایند از دسترسی مستقیم به RAM کندتر خواهد بود.

در سرورهای مجازی‌سازی، مقدار حافظه باید طبق مجموع نیاز ماشین‌های مجازی، حافظه موردنیاز Hypervisor و فضای رزرو محاسبه شود. بهتر است تمام ظرفیت رم از ابتدا مصرف نشود و بخشی از آن برای رشد آینده باقی بماند.

حافظه ECC نیز اهمیت زیادی دارد. این نوع رم می‌تواند برخی خطاهای حافظه را شناسایی و اصلاح کند و احتمال خرابی داده یا توقف ناگهانی سیستم را نزول دهد.

علاوه بر ظرفیت، نحوه چینش ماژول‌های رم نیز مهم است. نصب غیراصولی حافظه ممکن است باعث کم شدن پهنای باند یا غیرفعال‌شدن بعضی از کانال‌های حافظه شود. بنابراین رم باید مطابق راهنمای فنی همان مدل سرور نصب شود.

نوع درایو مستقیماً بر سرعت، پایداری و هزینه زیرساخت تأثیر می‌گذارد. هاردهای SAS و SATA، درایوهای SSD و حافظه‌های NVMe هرکدام برای کاربرد مشخصی مناسب هستند.

هاردهای مکانیکی ظرفیت بالا و ارزش مناسب‌تری دارند و برای آرشیو، نگهداری ویرایش پشتیبان و ذخیره فایل‌های حجیم استفاده می‌شوند. SSDهای SATA و SAS برای سیستم‌عامل، نرم‌افزارها و پایگاه‌های داده سبک تا متوسط مناسب‌اند. درایوهای NVMe نیز به دلیل تأخیر پایین و تعداد عملیات ورودی و خروجی بالا، برای دیتابیس‌های پرتراکنش، مجازی‌سازی سنگین و پردازش با سرعت گزارش‌ها کاربرد دارند.

یک معماری استاندارد می‌تواند از چند لایه ذخیره‌سازی تشکیل شود:

درایوهای مصرفی یا دسکتاپ ممکن است در برخی سرورها کار کنند، اما الزاماً برای فعالیت شبانه‌روزی، RAID و حجم بالای نوشتن طراحی نشده‌اند. پیش از نصب هر SSD یا هارد باید سازگاری، میزان تحمل نوشتن، Firmware و وضعیت سلامت آن تحلیل شود.

RAID با ترکیب چند درایو می‌تواند سرعت، ظرفیت یا تحمل خرابی را رشد دهد. انتخاب سطح RAID باید بر پایه اهمیت داده‌ها و نوع کاربرد انجام شود.

RAID 1 با ایجاد نسخه جدید آینه‌ای، گزینه‌ای ساده برای نصب سیستم‌عامل است. RAID 5 ظرفیت مفید مناسبی ارائه می‌دهد، اما در آرایه‌های بزرگ و درایوهای پرظرفیت باید زمان بازسازی و فشار واردشده بر سایر دیسک‌ها را در نظر گرفت. RAID 6 تحمل خرابی دو درایو را دارد و برای ذخیره‌سازی‌های حساس انتخاب مطمئن‌تری است. RAID 10 نیز سرعت و پایداری مناسبی ارائه می‌دهد، اما نیمی از ظرفیت خام را در اختیار کاربر قرار می‌دهد.

نکته مهم این است که RAID جایگزین پشتیبان‌گیری نیست. اگر فایل‌ها به‌دلیل خطای انسانی، حمله باج‌افزاری یا خرابی نرم‌افزاری حذف شوند، این تغییر ممکن است روی تمام درایوهای آرایه اعمال شود.

برای مقابله با باج‌افزار و حذف ناخواسته اطلاعات، ادیشن پشتیبان باید مستقل از سرور اصلی نگهداری شود. یکی از الگوهای شناخته‌شده، قانون ۳-۲-۱ است:

بهتر است حداقل یکی از نسخه جدید‌ها آفلاین، تغییرناپذیر یا دارای دسترسی مفصلاً محدود باشد. علاوه بر این سالم‌بودن بکاپ باید به‌صورت دوره‌ای با عملیات بازیابی آزمایشی ارزیابی شود. داشتن فایل بکاپی که قابلیت بازیابی آن وجود ندارد، امنیت واقعی ایجاد نمی‌کند.

در سرورهای حرفه‌ای معمولاً قابلیت نصب دو یا چند پاور وجود دارد. در این حالت، خرابی یکی از منابع تغذیه باعث خاموشی فوری سرور نمی‌شود. البته برای استفاده واقعی از افزونگی، بهتر است پاورها به دو مسیر برق مستقل یا تجهیزات UPS مناسب متصل شوند.

دمای اتاق سرور، جریان هوای رک، فاصله مناسب تجهیزات و تمیزی فیلترها نیز باید به‌طور منظم کنترل شود.

یکی از قابلیت‌های مهم سرورهای HPE، سیستم مدیریتی iLO است. مدیر شبکه از طریق iLO می‌تواند بدون حضور فیزیکی در محل، وضعیت قطعات را مشاهده کند، سرور را روشن یا خاموش کند، خطاهای سخت‌افزاری را ارزیابی کند و در شرایط مشخص سیستم‌عامل نصب کند.

این قابلیت در سازمان‌هایی که چند شعبه یا دیتاسنتر دارند، زمان رفع اشکال را کم شدن می‌دهد. در ادامه هشدارهای مربوط به دما، فن، پاور، حافظه و ذخیره‌سازی می‌توانند پیش از تبدیل‌شدن یک مشکل کوچک به قطعی جدی شناسایی شوند.

مجازی‌سازی توانایی اجرای چند سیستم‌عامل و سرویس مستقل روی یک سرور فیزیکی را فراهم می‌کند. این فناوری هزینه تجهیزات، مصرف برق و فضای رک را کم شدن می‌دهد؛ اما خرابی میزبان فیزیکی می‌تواند چند سرویس را هم‌زمان متوقف کند.

اگر سرویس‌ها حیاتی هستند، بهتر است به‌جای یک سرور بسیار قدرتمند، از چند میزبان و ساختار کلاستر استفاده شود. در چنین معماری‌ای، ماشین‌های مجازی در زمان خرابی یک میزبان می‌توانند روی سرور دیگری اجرا شوند.

برای انتخاب مدل و کانفیگ مناسب، مرور گزینه‌های خریداری سرور اچ پی کمک می‌کند مدل‌های رکمونت و تاور طبق تعداد کاربران، ظرفیت توسعه و نوع کاربرد مقایسه شوند.

پردازش هوش مصنوعی با سرویس‌های معمول شبکه تفاوت دارد. آموزش مدل‌های یادگیری عمیق و اجرای مدل‌های زبانی بزرگ معمولاً به کارت گرافیک، حافظه فیلمیی بالا، ذخیره‌سازی با سرعت و پهنای باند مناسب نیاز دارد.

در پروژه‌های جدی، انتخاب سرور هوش مصنوعی باید بر پایه نوع مدل، حجم داده، هدف آموزش یا استنتاج، تعداد کاربران و بودجه انجام شود؛ نه صرفاً طبق نام یا قدرت یک کارت گرافیک.

نوشته راهنمای انتخاب سرور امن برای شبکه، انتخاب سرور مناسب اولین بار در مستر سرور اچ پی hpe پدیدار شد.